snowboard.makeda.info

Kodeks snowboardera

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:40:37 +0000

Snowboard, podobnie jak inne dyscypliny sportowe, posiada swój własny kodeks. Reguluje on zachowania, jakie zazwyczaj zdarzają się na stoku. Podobnie jak w przypadku innych kodeksów, jego celem jest określenie zachowań zapewniających maksymalne bezpieczeństwo wszystkim użytkownikom stoku. Zgodnie z kodeksem należy poruszać się taki sposób, by nie utrudniać jazdy innym sportowcom. Ponadto należy dostosować sposób i prędkość jazdy, biorąc po uwagę warunki atmosferyczne, własne samopoczucie i umiejętności. Kodeks uczula, by rozważnie wybierać tor zjazdu, a w przypadku wyprzedzania zachować bezpieczną odległość. Należy również pamiętać, że chcąc wyjechać na tor zjazdowy, przeciąć go lub się zatrzymać, należy upewnić się, czy nie zagraża to pozostałym użytkownikom toru. Kodeks podkreśla, że podchodzenie bądź schodzenie pieszo może się odbywać wyłącznie poboczem, a w przypadku złej widoczności zabronione jest nawet korzystanie z pobocza. Ponadto, każdy snowboardzista ma obowiązek przestrzegania znaków, a w razie wypadku udzielenia pomocy poszkodowanym. W razie wypadku należy również, niezależnie od tego czy jest się winnym czy nie, podać swoje dane osobowe.

Wybór deski dla początkujących

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:40:23 +0000

Podstawowy podział desek snowboardowych zakłada dwie kategorie – deski miękkie i twarde. Choć na obu można z powodzeniem stawiać pierwsze kroki, to zaleca się, by do nauki wybierać deski miękkie. Mówiąc wprost, deski miękkie są bardziej przyjazne dla początkujących sportowców. Przede wszystkim deska miękka zapewnia łagodną, wyrównaną naukę i pozwala stymulować proces zwiększania naszych umiejętności. Deska twarda, jako mniej przyjazna amatorom, nie daje efektu płynności – jednego dnia widzimy znaczny postęp, podczas gdy drugiego niemal nie ruszamy z miejsca. Ponadto, ucząc się na desce miękkiej możemy oczekiwać od niej taryfy ulgowej, dlatego właśnie mniej upadamy i łatwiej nam się z tych upadków podnieść. Efektem płynnych postępów i rzadszych upadków jest mniejsze zmniejszenie – cecha szczególnie ważna dla tych, którzy rozpoczynają swoją przygodę ze snowboardem. Jak wiadomo, jeżeli nasze zmęczenie nas nie przytłacza, a postępy dają powody do radości, to nasza nauka staje się przyjemna i efektywna. Z tych właśnie powodów deski miękkie cieszą się sympatią młodych snowboarderów, których liczba z każdym rokiem dynamicznie wzrasta.

Historia pierwszej deski

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:40:08 +0000

Widok deski snowboardowej nikogo w dzisiejszych czas nie dziwi. Czy jednak ktokolwiek z nas zastanowił się, skąd właściwie wziął się pomysł tego wariantu zimowego szaleństwa? By odpowiedzieć na to pytanie musimy sięgnąć do Stanów Zjednoczonych na początku lat 60. Wtedy to Sherman Poppen, znudzony jazdą na nartach, postanowił połączyć owe narty w jedną całość. Tak właśnie powstał snurfer (taką nazwę nadał swojemu wynalazkowi Poppen) – a więc prototyp dzisiejszej deski snowboardowej. Jazda na snurferze była nie lada wyzwaniem i wymagała ogromnej wprawy i koncentracji, gdyż nie było w nim żadnych wiązań. Jedyną formą ułatwiającą jazdę i sterowanie snurferem był sznurek przewleczony przez wywierconą w dziobie dziurę. To właśnie w ten sposób – trzymając naprężony sznurek w rękach – Sherman Poppen, uznawany dotychczas prekursorem snowboardu, odbył swoją pierwszą jazdę na desce. Kilka lat później, za sprawą Jake`a Burtona snurfer przeszedł istotną metamorfozę. Burton – prawdziwy fanatyk deski, przymocował do niej tasiemki służące do przywiązania butów. W 1977 r. Burton rozpoczął produkcję opatentowanego przez siebie projektu pod nazwą Burton Boards. Dziś model Burtona otwarcie uznaje się pierwszą prawdziwą deska snowboardową.

Etapy produkcji deski snowboardowej

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:39:39 +0000

Miłośnicy snowboardu traktują swoją deskę jak przedłużenie własnego ciała. Warto zatem zastanowić się jak właściwie się ją konstruuje. Produkcję deski snowboardowej można podzielić na trzy zasadnicze etapy: wykonanie rdzenia, klejenie i wykończenie. Etap pierwszy, a więc produkcja rdzenia, decyduje o elastyczności, wytrzymałości i ciężarze deski. Większość zakładów używa do tego celu płatów topoli, wzmocnionej bukiem. Są jednak tacy, którzy stawiają na bardziej innowacyjne rozwiązania, np. honneycomb, czyli tworzywo pochodne drewna. Niektórzy zamiast drewna używają piankowej mieszanki polimerów i drewna, jednak ze względu na jej słabą wytrzymałość spotyka się ją coraz rzadziej. Krok drugi, a więc klejenie, to nic innego jak połączenie ze sobą wszystkich warstw – ślizgu, rdzenia, krawędzi i wierzchniej folii z grafiką. Proces ten obejmuje około dwudziestominutowe zgrzewanie warstw w prasie, w której siła nacisku dochodzi do 90 ton, a następnie krótkie chłodzenie. Tak przygotowany snowboard trafia w ręce osób odpowiedzialnych za odpowiednie naostrzenie krawędzi, wypolerowanie warstwy górnej i nawoskowanie spodu. Produkcja deski, choć wydaje się dość banalna, musi być prowadzona bardzo dokładnie, w przeciwnym razie produkt nie będzie spełniał swoich zadań, a tym samym oczekiwań klienta.

Tradycyjne smarowanie deski na ciepło

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:39:28 +0000

Smarowanie deski to jedna z podstawowych czynności, jakimi możemy przedłużyć jej żywotność, a więc zapewnić odpowiednią ochronę i poprawić szybkość. Najlepsze do tego celu są smary roztapialne, gdyż umożliwiają wchłonięcie w ślizg, najgorsze – to ocena subiektywna – są smary nakładane na sucho. Smarowanie deski rozpoczynamy od położenia jej ślizgiem do góry. Następnie rozgrzewamy żelazko (najlepiej wybrać środkową temperaturę), a gdy będzie odpowiednio nagrzane przykładamy do niego kostkę smaru. Temperatura żelazka oczywiście roztopi smar, doprowadzając go do konsystencji gęstej mazi. Wtedy równomiernie pokrywamy nim powierzchnię ślizgu, pilnując, by nie przesadzić z jego ilością. Gdy smar pokryje powierzchnię zmniejszamy temperaturę żelazka, czekamy aż trochę ostygnie, a następnie przykładamy je do deski. Kulistymi ruchami rozprowadzamy smar po całej powierzchni, pilnując, by przez cały czas była ona rozgrzana. Gdy skończymy smarowanie, odkładamy snowboard do ostygnięcia – ważne, byśmy nie próbowali przyspieszać tego procesu, pozwólmy niech deska sama ostygnie. Po tym czasie nadmiar smaru usuwamy cykliną, a następnie czyścimy szczotką. Na koniec polerujemy ślizg kawałkiem materiału. Dla tych, którzy zamiast tradycji wolą nowatorskie utrudnienia powstał np. papier nasączony smarem, który wymaga jedynie zaprasowania żelazkiem. To na pewno pozwoli oszczędzić czas i płytę żelazka, jednak bez wątpienia jest mniej ekonomiczne.

Stopnie zagrożenia lawinowego

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:39:03 +0000

Każdy, kto często przebywa w górach, powinien obowiązkowo zapoznać się ze specyficzną skalą zagrożenia lawinowego. Znajomość tej skali nie tylko pozwala wyobrazić sobie istniejące zagrożenie, ale nieraz ratuje ludzkie życie. Temat dotyczy przede wszystkim pasjonatów nart, snowboardu i wspinaczki górskiej, dla których pragnienie zdobycia szczytu wydaje się być ważniejsze od ochrony własnego zdrowia. Skala zagrożenia lawinowego podzielona jest na pięć punktów, których numeracja wzrasta wraz z niebezpieczeństwem sytuacji.

I Stopień – zagrożenie nieznaczne. Zagrożenie I stopnia występuje wówczas, gdy przez długi czas nie było żadnych opadów, pokrywa śnieżna jest stabilna, a ewentualne zejście lawiny mogłoby nastąpic wskutek bardzo dużego obciążenia.

II Stopień – zagrożenie umiarkowane. Pokrywa śnieżna jest średnio związana, wystąpił opad śnieżny 10 – 20 cm. Grupa turystów bądź narciarzy/ snowboardzistów mogłaby doprowadzić do zejścia lawiny. W takiej sytuacji należy zachować szczególna ostrożność.

III Stopień – zagrożenie znaczne. Pokrywa śnieżna, zwłaszcza na stromych stokach, jest bardzo luźno związana, a opad śnieżny wynosi od 20 do 40 cm. W takiej sytuacji lawinę może spowodować nawet skok snowboardzisty, toteż uprawianie sportu wymaga olbrzymiego doświadczenia oraz omijania miejsc szczególnie niebezpiecznych.

IV Stopień – zagrożenie duże. Opad śniegu wynosi od 40 do 70 cm. Pokrywa śnieżna jest bardzo słabo związana, toteż lawina może zejść samoistnie. W takiej sytuacji należy całkowicie zrezygnować z każdej aktywności sportowej i ograniczyć przebywanie w terenie do minimum.

V Stopień – zagrożenie bardzo duże. Opad śniegu wynosi od 70 do100 cm. Obowiązuje bezwzględny zakaz wychodzenia góry, gdyż lawiny tworzą się samorzutnie.

Termoaktywna bielizna dla snowboarderów

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:38:47 +0000

Bielizna termoaktywna to bielizna wykonana z cienkiej wysokogatunkowej dzianiny bezszwowej, która zapewnia błyskawiczne odprowadzanie potu. Z tego względu powinna być idealnie dopasowana do ciała. Czym taka bielizna różni się od pozostałych, np bielizny bawełnianej? Przede wszystkim bielizna termoaktywna – w odróżnieniu od włókien roślinnych, w tym bawełny – nie wchłania wody, dzięki czemu zapewnia nam optymalną temperaturę ciała i zużycie energii. Kiedy się pocimy, bawełna wchłania nasz pot, przez co tracimy energię na jej osuszanie. Ponadto, w przypadku bielizny bawełnianej, nasza skóra pozostaje cały czas mokra, co zdecydowanie powoduje uczucie dyskomfortu. O ile w życiu codziennym, zakładającym minimalny wysiłek fizyczny, parametry bielizny termoaktywnej nie mają specjalnego znaczenia, o tyle w życiu sportowym ich znaczenie jest olbrzymie. Snowboard, nawet w początkowym etapie, wymaga od nas fizycznego zaangażowania, a co za tym idzie wzmożonej aktywności. Stosowanie termoaktywnej bielizny pomoże nam skoncentrować się wyłącznie na sporcie – problemy przepoconych ubrań i uczucia zimnej, mokrej skóry pozostaną poza zasięgiem naszych zmartwień.

Strój odpowiedni na stok

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:38:29 +0000

Jak wygląda kompletny image snowboardera? Praktycznie niezmiennie od lat. Podstawą są luźne, wygodne ubrania, najlepiej wykonane z nieprzemakalnego, odpornego na ścieranie materiału. Ubrania nie powinny krępować naszych ruchów, bo przecież jazda na desce wymaga zaangażowania całego ciała. Gdy już wybierzemy odpowiednie ubranie, należy zadbać o odpowiednie dodatki. Punkt pierwszy: rękawice. Idealne rękawice to takie, w których z powodzeniem przetrwasz więcej niż jeden dzień na stoku. Muszą być zatem odpowiednio grube i wzmocnione, ważne też, by – podobnie jak ubranie – nie przemakały i były odporne na ścieranie. Punkt drugi: gogle, które zapewniają naszym oczom ochronę przed wiatrem, śniegiem i słońcem. Wybór gogli to sprawa uzależniona przede wszystkim od naszych preferencji estetycznych, mamy bowiem do wyboru szeroki wachlarz form i kolorów. Punkt trzeci: kaski. Kwestia kasku snowboardera to nadal przedmiot wielu dyskusji. Choć idea zakładania kasku ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa sportowców, to wiele osób uważa, że kask kłóci się z wizerunkiem typowego snowboardera. Jeśli zatem nie zdecydujemy się na kask, to przynajmniej pamiętajmy o czapkach, chroniących nasze głowy przed zimnem, śniegiem i wiatrem.

O potrzebie stosowania ochraniaczy

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:38:12 +0000

Początki jazdy na snowboardzie, zwłaszcza dla tych, którzy stają na stoku po raz pierwszy, bywają trudne. Warto wówczas zaopatrzyć się w zestaw ochraniaczy zwiększających nasze bezpieczeństwo i komfort nauki. Które części ciała powinniśmy zatem chronić szczególnie? Najważniejszą z nich, podobnie jak w przypadku innych sportów jest głowa. Kask lub przynajmniej gruba czapka z partiami wzmocnionymi jest jednym z najlepszych rozwiązań, z jakich może skorzystać początkujący snowboarder. Kolejną pozycją, często bagatelizowaną, są spodnie z ochraniaczami kości ogonowej. Nie jest tajemnicą, że to właśnie ta część naszego ciała jest stale narażona na stłuczenia. Warto zatem zapewnić sobie ubranie amortyzujące upadki, a co za tym idzie zwiększające komfort jazdy – nikomu przecież nie sprawia przyjemności nauka nowego sportu zakłócana bólem tylnej części ciała. Takie spodnie mają zazwyczaj ochraniacze również na biodrach i udach, gdyż te miejsca są stale narażone na stłuczenie podczas upadania. Kolejną rzeczą, o której powinniśmy bezwzględnie pamiętać są ochraniacze naszych stawów, a więc kolan i nadgarstków, które umożliwiają nam wykonywanie potrzebnych manewrów. Nie możemy przecież dopuścić do ich zwichnięcia, lub co gorsze – złamania. Dopiero tak przygotowani możemy śmiało ruszać na stok, by bezpiecznie i przyjemnie pokonywać pierwsze metry na desce.

Dobieranie butów snowboardowych

admin — Mon, 20 Dec 2010 12:37:09 +0000

Odpowiednio dobrane buty są dla snowboardera niemal tak samo ważne, jak idealna deska. Nie mogą być zatem ani za małe, ani tym bardziej za duże. Wiele osób, które przystępują do tego zakupu po raz pierwszy błędnie uważa, że w butach przeznaczonych do jazdy na desce powinno być trochę luzu. Z tego powodu, kupując obuwie niektórzy zakładają kilka par skarpetek. Należy pamiętać o tym, że snowboardowe buty wykonywane są z materiałów zapewniających stopom odpowiednią temperaturę, wątpliwe zatem, byśmy potrzebowali dodatkowych ociepleń, takich jak wspomniane wyżej skarpetki. Jeśli rzeczywiście mamy zamiar zawsze zakładać więcej niż jedną parę skarpetek, to oczywiście powinniśmy to uwzględnić podczas zakupów. Jeśli jednak uznamy, że w dwóch parach jest nam za gorąco, to kilka milimetrów luzu spowoduje lekki dyskomfort, zwłaszcza podczas manewrów. Stopa w takich butach powinna być bowiem stabilna i nie przemieszczać się w przestrzeni buta. Istnieje pewien prosty test pozwalający nam określić, czy wybrany rozmiar jest dla nas rzeczywiście odpowiedni. Należy włożyć buty, maksymalnie je zasznurować, następnie ugiąć nogi w kolanach i pochylić się do przodu. Jeśli czujemy, że nasza stopa mocno naciska na przednią ścianę, wówczas but jest za mały. Jeśli dotykamy wkładki palcami, ale się o nią nie zapieramy, rozmiar jest dobrany idealnie.